Gelgitlerle geçen
22 gün…anaannemi kaybedeli 22 gün olmuş…hastane günleri , ameliyatlar, yoğun
bakım ünitesi derken kırkyedi gün içinde her şey oldu bitti ve anaannem puf der
gibi gitti aramızdan…ağlamalar, ağlamalar, ağlamalar…ve nihayet onun için son
görevlerimizi en iyi şekilde yapabilme telaşı…şimdi evlerine çekildi herkes…ilk
günler bir arada birbirimize destek vererek geçirdiğimiz günlerin ardından…
Anaannemin yeri
bambaşkaydı .Halende bambaşka ve hep bambaşka kalıcak..onu ve yaşadıklarımızı
hiç unutmak istemiyorum.Aklımdaki son sözleri
hep onlara gittiğimde ellerimi avuçlarının içine alıp “ güzelim, iyisin
dimi “ olsun istiyorum … En son kardeşimle ziyaretine gittiğimizde odasından
çıkmayıp bütün günü yanında geçirmiştik. Üstelik yemek zamanı hep yatağında
yemesine rağmen oda yemek odasına gelmek istemiş ve beraber teyzemin güzel
yemeklerini hep beraber yemiştik. Gülmüştü üstelik o gün bol bol..
Sonraları yoğun bakımdan odada kaldığı bir hafta içinde
gördüğüm anaannem yorgundu oysa…gözlerini açması en güzel merhaba sayılıyordu
tarafımızdan…tekrar yoğun bakıma girdiği gün öğlen ziyaretine gitmiştik yine
kardeşimle…tren istasyonundan samatyaya giden o renkli dar sokaklardan geçip hastanenin soğuk
duvarlarına varmak…
Son kez girdiği
yoğun bakım servisinden bir hafta sonra son yolculuğuna uğurladık tüm sevenleri
ile birlikte.. : ( Anaanne seni hiç unutmuycam,.
Ölümün çok şeyi sorgulamama sebep oldu. Halende düşünüyorum
, irdeliyorum hayatımı, çevremi…sevdiklerimizle ne kadar zamanımız olduğunu
bilmediğimizi daha iyi anladım…ve elimizde fırsat varken değerlendirebilmemizin
ne kadar önemli olduğunu…çünkü onları kaybedince artık ne yapsak faydasız…
Geçen gün annemin söylediği bazı sözlerde kulağıma küpe oldu…
“ Bana ne gösterecekseniz daha yaşıyorken gösterin sevin, sayın. Öldükten sonra
da bir hafta ağlamayın. Kimse geri dönmüyor ağlama ile “ dedi… Umarım bu sözlerin idrakinde olurum hep…
Seni özlüyorum,
hep özleyeceğim Osmanlı kadını …
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder